بررسی تاریخچه قانون اساسی در کشور و دوره های مختلف

بررسی تاریخچه قانون اساسی در کشور و دوره های مختلف

فهرست مندرجات • ۱ قانون اساسی ایران o ۱.۱ قانون اساسی مشروطه o ۱.۲ قانون اساسی جمهوری اسلامی • ۲ پیشینه تاریخی قانون اساسی o ۲.۱ دوران باستان  ۲.۱.۱ میانرودان و غرب آسیا  ۲.۱.۲ یونان باستان  ۲.۱.۲.۱ تفاوت قانون عادی با قانون اساسی o ۲.۲ بررسی تاریخچه قانون اساسی در کشور و دوره های مختلف|30009449|golden|بررسی تاریخچه قانون اساسی در کشور و دوره های مختلف
این مطلب در مورد فایل دانلودی با موضوع بررسی تاریخچه قانون اساسی در کشور و دوره های مختلف می باشد.

فهرست مندرجات



• ۱ قانون اساسی ایران



o ۱.۱ قانون اساسی مشروطه



o ۱.۲ قانون اساسی جمهوری اسلامی



• ۲ پیشینه تاریخی قانون اساسی



o ۲.۱ دوران باستان



 ۲.۱.۱ میان‌رودان و غرب آسیا



 ۲.۱.۲ یونان باستان



 ۲.۱.۲.۱ تفاوت قانون عادی با قانون اساسی



o ۲.۲ پس از مسیحیت و اسلام



 ۲.۲.۱ قانون اساسی در امپراتوری روم



 ۲.۲.۲ نخستین قانون جامع در ژاپن



 ۲.۲.۳ قانون شهر مدینه در دوره پیامبر اسلام



 ۲.۲.۴ قانون بزرگ صلح سرخ‌پوستان آمریکای شمالی



o ۲.۳ قرون وسطی



 ۲.۳.۱ قانون ماگنا کارتا و حکومت مشروطه سلطنتی در انگلستان



 ۲.۳.۲ قانون قبطی در مصر و اتیوپی



 ۲.۳.۳ قانون اساسی سان مارینو



 ۲.۳.۴ قانون مستعمراتی کنتیکت در آمریکا



o ۲.۴ پس از عصر روشنگری در اروپا







قانون اساسی عالی‌ترین سند حقوقی یک کشور و راهنمایی برای تنظیم قوانین دیگر است. قانون اساسی تعریف کنندهٔ اصول سیاسی، ساختار، سلسله مراتب، جایگاه، و حدود قدرت سیاسی دولت یک کشور، و تعیین و تضمین کنندهٔ حقوق شهروندان کشور است. هیچ قانونی نباید با قانون اساسی مغایرت داشته باشد.



به عبارت دیگر، قانون اساسی قانون تعیین کننده نظام حاکم است، قانونی که مشخص می کند قدرت در کجا متمرکز است، روابط این قدرت حاکم با آزادی ها و حقوق افراد ملت چگونه است و این قوای حاکمه اعم از قوه مجریه، قوه مقننه و قوه قضائیه چه اقتدارات و مسئولیت هایی در برابر ملت دارند.



علاوه بر این قانون اساسی مضامینی مانند پرچم ملی، سرود ملی، نشان ملی، پایتخت کشور و اصول حاکم بر سیاست های اقتصادی، برنامه های فرهنگی و روابط خارجی کشور را مورد توجه قرار می دهد.



مفهوم «قانون اساسی» برگرفته از واژهٔ فرانسوی « کُنستیتوسیون» (Constitution) است و در دوران جنبش مشروطه با همین لفظ فرنگی اما به معنای «مشروطیت» بکار می‌رفته است.[۱][۲][۳][۴][۵][۶][۷] امروزه واژه «قانون اساسی» در فارسی برای اشاره به قانون اساسی دولت‌های حاکم (مثل ایران یا فرانسه)، زیرمجموعه دولت‌ها (مانند ایالت‌های آلمان، آمریکا یا هند) یا ابَردولت‌ها (مانند اتحادیه اروپا) بکار می‌رود، در مورد نهادهای دیگر مانند اتحادیه‌ها و احزاب سیاسی، معمولا از واژهٔ «اساسنامه» استفاده می‌شود.



قدیمی‌ترین قانون اساسی ملی که هنوز اجرا می‌شود در سال ۱۶۰۰ میلادی نوشته شده و متعلق به جمهوری سان مارینو در جنوب اروپا است.



قانون اساسی ایران



قانون اساسی مشروطه



قانون اساسی مشروطه اولین قانون اساسی ایران بود که در ۱۴ ذی‌قعده ۱۳۲۴ هجری قمری به امضای مظفرالدین‌شاه رسید. این قانون ۵۱ ماده داشت که عموماً مربوط به طرز کار مجلس شورای ملی و مجلس سنا می‌شد، به همین دلیل در آغاز به نظامنامه نیز مشهور بود.



این قانون بعد از موفقیت مشروطه‌خواهان در گرفتن فرمان مشروطه و با عجله تهیه شده بود و در آن ذکری از حقوق ملت و سایر ترتیبات مربوط به رابطه اختیارات حکومت و حقوق ملت نبود. بنابراین «متمم قانون اساسی» تهیه شد و به تصویب مجلس رسید و محمدعلی‌شاه نیز آن را در ۲۹ شعبان ۱۳۲۵ هجری قمری امضا کرد و به رسمیت رسید.



این قانون و متمم آن تا سال ۱۳۵۷ که حکومت پادشاهی در ایران برافتاد، قانون اساسی ایران بود.







قانون اساسی جمهوری اسلامی



قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران پس از پیروزی انقلاب در سال ۱۳۵۷ تهیه شد، و پس از دریافت رای اکثریت در همه‏پرسی روزهای ۱۰ و ۱۱ فروردین ماه سال ۱۳۵۸ هجری خورشیدی به رسمیت رسید.



پیشینه تاریخی قانون اساسی



دوران باستان



میان‌رودان و غرب آسیا



منشور کوروش پادشاه هخامنشی